Dla rodzica · 3 min czytania

Chcę pomóc, ale nie pamiętam tego materiału

Dziecko przynosi zadanie z fizyki. Ostatni raz miałeś z nią do czynienia dwadzieścia lat temu i wtedy też szło ciężko.

Pomaganie po omacku bywa gorsze niż niepomaganie

Rodzic, który nie pamięta materiału, ale bardzo chce pomóc, często tłumaczy po swojemu — inaczej, niż robiono to na lekcji. Dziecko dostaje wtedy dwie różne wersje i zamiast jednej wątpliwości ma dwie.

Druga pułapka jest łagodniejsza, ale kosztowna: rozwiązanie zadania za dziecko. Zeszyt jest odrobiony, wieczór spokojny, a na sprawdzianie okazuje się, że nikt niczego się nie nauczył.

Sprawdzać, a nie tłumaczyć

Najbardziej użyteczna rola rodzica przy zadaniach domowych to zwykle nie rola nauczyciela, tylko kogoś, kto potrafi powiedzieć „to się zgadza" albo „tu coś nie gra, popatrz jeszcze raz". Do tego nie trzeba pamiętać wzorów — trzeba mieć klucz odpowiedzi.

Taka pomoc zostawia myślenie po stronie dziecka i jednocześnie daje mu pewność, że ktoś nad tym czuwa. To jest dokładnie ta różnica, która sprawia, że wieczór kończy się nauką, a nie kłótnią.